Shloka 63
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
अपुनर्भवकामानां वैराग्ये वर्ततां च या । प्रकृतीनां लयानां च सा गतिस्त्वं सनातन,सनातन परमेश्वर! जो मोक्षकी इच्छा रखकर वैराग्यके मार्गपर चलते हैं उन्हें, और जो प्रकृतिमें लयको प्राप्त होते हैं उन्हें, जो गति उपलब्ध होती है, वह आप ही हैं
apunarbhavakāmānāṁ vairāgye vartatāṁ ca yā | prakṛtīnāṁ layānāṁ ca sā gatis tvaṁ sanātana, sanātana parameśvara ||
วายุกล่าวว่า “โอผู้เป็นนิรันดร์ โอพระผู้เป็นเจ้าสูงสุดผู้เป็นนิรันดร์—พระองค์เองคือจุดหมายที่ผู้ปรารถนาความหลุดพ้นจากการเกิดใหม่และดำเนินทางแห่งไวรากยะบรรลุ และพระองค์เองคือเป้าหมายของผู้ที่ลับหายกลับสู่ปรกฤติ ไม่ว่าการหลุดพ้นหรือการลายสลายรูปแบบใด สุดท้ายย่อมถึงพระองค์”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
All ultimate spiritual outcomes—whether described as liberation from rebirth through dispassion or as dissolution into primordial Nature—culminate in the Supreme Lord as the final refuge and goal.
Vāyudeva addresses the Supreme Lord in praise, identifying Him as the destination of seekers of mokṣa and as the end-point even of cosmic or metaphysical dissolution, thereby affirming the Lord’s supremacy over all paths and states.