Shloka 113
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्टवा तुष्टाव चेश्वरम् ।। जो देवता अपनेको प्राणवान--जीवस्वरूप बनाकर उसमें मनोमय ज्योति बनकर स्थित हुए थे, उन्हींके दर्शनकी अभिलाषासे तण्डि मुनि बहुत वर्षोतक उग्र तपस्यामें लगे रहे। जब उनका दर्शन प्राप्त कर लिया तब उन मुनीश्वरने जगदीश्वर शिवकी इस प्रकार स्तुति की
tapasā ugre sthito bhūtvā dṛṣṭvā tuṣṭāva ca īśvaram ||
วายุกล่าวว่า—เมื่อยืนหยัดอยู่ในตบะอันเข้มกล้า ครั้นได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว เขาก็สรรเสริญพระองค์. ด้วยปรารถนาจะได้ทัศนะของเทพผู้ซึ่งทรงเป็นปราณะ—ลมหายใจแห่งชีวิตและหลักแห่งความเป็นอยู่—และสถิตภายในเป็นรัศมีอันเกิดจากจิต ฤๅษีตัณฑิได้บำเพ็ญตบะอย่างหนักเป็นเวลาหลายปี. เมื่อได้บรรลุทัศนะอันเป็นทิพย์นั้นแล้ว มุนีผู้ยิ่งใหญ่จึงสรรเสริญพระศิวะ ผู้เป็นเจ้าแห่งจักรวาล ดังนี้.
वायुदेव उवाच