Shloka 133
भूरिकल्याणद विभो परं सत्यं नमोस्तु ते गन्धर्वराज विश्वावसु, दैत्यराज हिरण्याक्ष और देवराज इन्द्र भी आपकी वन्दना करते हैं। सबको महान् कल्याण प्रदान करनेवाले प्रभो! आप परम सत्य हैं। आपको नमस्कार है
bhūri-kalyāṇa-da vibho paraṁ satyaṁ namo 'stu te | gandharva-rāja viśvāvasuḥ daitya-rāja hiraṇyākṣaḥ deva-rāja indraś ca api tava vandanāṁ kurvanti | sarvebhyo mahān kalyāṇa-prada prabho tvam paraṁ satyam | tubhyaṁ namaḥ |
วายุเทพกล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ผู้แผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่ง ผู้ประทานมงคลอันไพศาล—ขอนอบน้อมแด่พระองค์. พระราชาแห่งคนธรรพ์ วิศวาวสุ พระราชาแห่งไทตยะ หิรัณยากษะ และแม้แต่พระอินทร์ ราชาแห่งเทวะทั้งหลาย ก็ยังถวายบังคมพระองค์. ข้าแต่พระผู้ประทานความดีอันยิ่งใหญ่แก่สรรพสัตว์ พระองค์คือสัจจะสูงสุด. ข้าขอนอบน้อมพระองค์.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest reality (paraṁ satyam) is worthy of reverence beyond sectarian or cosmic divisions: even exalted beings from different orders—Gandharvas, Daityas, and Devas—acknowledge and bow to the Supreme. Ethically, it underscores humility and devotion as universal virtues, and presents the Lord as the source of welfare for all.
Vāyu-deva offers a hymn of praise, addressing the Lord as the giver of great auspiciousness and the Supreme Truth. To emphasize the Lord’s supremacy, he cites that prominent figures—Viśvāvasu, Hiraṇyākṣa, and Indra—also perform veneration, portraying a cosmic consensus of worship.