Shloka 15
अजुन उवाच कुर्या भूतानि तुष्टो5हं क्रुद्धो नाशं तथानये । कर्मणा मनसा वाचा न मत्तो5स्ति वरो द्विज:
arjuna uvāca kuryā bhūtāni tuṣṭo 'haṃ kruddho nāśaṃ tathānaye | karmaṇā manasā vācā na matto 'sti varo dvijaḥ ||
อรชุนกล่าวว่า “เมื่อเราพอใจ เราสามารถให้สรรพชีวิตบังเกิดขึ้นได้; เมื่อโกรธ เราก็สามารถนำความพินาศมาสู่พวกเขาได้เช่นกัน ด้วยการกระทำ ด้วยใจ และด้วยวาจา—พราหมณ์ใดก็ไม่ประเสริฐยิ่งกว่าเรา”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical danger of unchecked self-assertion: claiming supremacy in thought, word, and deed—especially over brahmins—signals pride and a misuse of power, which dharma literature repeatedly warns against.
The speaker (identified here as Arjuna) boasts of near-cosmic power—creation when pleased and destruction when angered—and declares that no brahmin surpasses him in action, mind, or speech, reflecting a confrontational assertion of status and capability.