Shloka 14
शतमेतत् समाम्नातं शतरुद्रे महात्मनाम् । अंशो भगश्न मित्रश्न वरुणश्ष जलेश्वर:
bhīṣma uvāca | śatam etat samāmnātaṃ śatarudre mahātmanām | aṃśo bhagaś ca mitraś ca varuṇaś ca jaleśvaraḥ | ity ete dvādaśādityāḥ kāśyapeyā iti śrutiḥ |
ภีษมะกล่าวว่า “ในคัมภีร์ตอนศตรุทร มีการสืบทอดสาธยายพระนามหนึ่งร้อยของพระรุทรผู้มีมหาตมันมาแต่โบราณ อํศะ ภคะ มิตร และวรุณะผู้เป็นเจ้าแห่งสายน้ำ เป็นต้น—เหล่านี้เป็นที่รู้จักว่าเป็นอาทิตยะทั้งสิบสอง และคติศรุติกล่าวว่า ล้วนเป็นโอรสของกัศยปะ”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the authority of Vedic transmission (śruti/samāmnāya): divine names and classifications are not arbitrary but preserved through sacred recitation. It also frames devotion and knowledge as grounded in received tradition—knowing the deities’ names and lineages is part of religious and ethical orientation.
Bhīṣma, instructing on religious duties and sacred knowledge in the Anuśāsana Parva, cites the Śatarudra tradition: Rudra is praised with many names, and the solar deities called the twelve Ādityas are identified and linked genealogically as Kaśyapa’s offspring.