Shloka 20
अग्राहा: शाश्वत: कृष्णो लोहिताक्ष: प्रतर्दन: । प्रभूतस्त्रिककुब्धाम पवित्र मड़लं परम्
agrāhyaḥ śāśvataḥ kṛṣṇo lohitākṣaḥ pratardanaḥ | prabhūtas trikakubdhāma pavitra-maṇḍalaṁ param ||
ภีษมะกล่าวว่า: พระองค์พ้นจากการหยั่งถึงด้วยใจ เป็นนิรันดร์; กฤษณะ—พระผู้เป็นสุขสูงสุดผู้ดึงดูดดวงใจทั้งปวง; ผู้มีเนตรแดง; ประตัรทนะ ผู้ทำลายสรรพสัตว์ในกาลสิ้นยุค. พระองค์เปี่ยมด้วยญาณและอิศวรรยานุภาพ; เป็นที่พำนักและที่ค้ำจุนแห่งทิศทั้งสาม—เบื้องบน เบื้องล่าง และท่ามกลาง; เป็นผู้ชำระให้บริสุทธิ์แก่สรรพสิ่ง—แท้จริงคือมณฑลมงคลอันสูงสุด.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine (here praised as Kṛṣṇa) transcends ordinary mental grasp, yet is the sustaining ground of the cosmos and the purifier of beings; devotion is grounded in recognizing both transcendence (agrāhya, śāśvata) and immanence (support of all directions, source of auspiciousness).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction and praise, offering a litany of divine epithets for Kṛṣṇa/Vāsudeva—describing his eternal nature, cosmic sovereignty, role in dissolution, and power to purify—within a broader discourse on dharma and sacred remembrance.