Shloka 7
Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
उमोवाच एवं भविष्यत्यमरप्रभाव नाहं मृषा जातु वदे कदाचित् | भार्यासहस्राणि च षोडशैव तासु प्रियत्वं च तथाक्षयं च
umovāca—evaṁ bhaviṣyaty amaraprabhāva nāhaṁ mṛṣā jātu vade kadācit | bhāryāsahasrāṇi ca ṣoḍaśaiva tāsu priyatvaṁ ca tathākṣayaṁ ca ||
พระอุมา ตรัสว่า “เป็นเช่นนั้นแน่ โอ กฤษณะผู้รุ่งเรืองดุจทวยเทพ เราไม่เคยกล่าวเท็จเลย เจ้าจักมีมเหสีหนึ่งหมื่นหกพันนาง ในหมู่นางเหล่านั้น ความรักที่มีต่อเจ้าจักยั่งยืน และความมั่งคั่งจักไม่รู้สิ้น”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds satya (truthfulness) as a defining ethical power: Umā validates her promise by asserting she never speaks falsehood, and the boon is framed as a reliable, dharmically grounded utterance whose results are ‘akṣaya’ (unfailing).
Umā addresses Kṛṣṇa and confirms that what has been spoken will indeed occur. She declares her unwavering truthfulness and grants boons: a vast royal household (sixteen thousand wives), enduring affection within it, and inexhaustible prosperity.