Shloka 13
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
उमोवाच निवासा बहुरूपास्ते दिवि सर्वगुणान्विता: । तांश्व संत्यज्य भगवन् श्मशाने रमसे कथम्
umovāca—nivāsā bahurūpās te divi sarvaguṇānvitāḥ | tāṁś ca saṁtyajya bhagavan śmaśāne ramase katham ||
อุมา กล่าวว่า “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ในสวรรค์พระองค์มีที่ประทับนานาประการอันเพียบพร้อมด้วยคุณวิเศษทั้งปวง แล้วเหตุใดละทิ้งสิ่งเหล่านั้นเสีย จึงทรงยินดีอยู่ ณ ป่าช้า?”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral-spiritual contrast between celestial comfort and the cremation-ground, pointing toward vairāgya (detachment) and the contemplation of impermanence: true freedom is not dependent on refined pleasures but on transcendence of attachment.
Umā questions Maheśvara: although he has access to splendid heavenly abodes endowed with every excellence, why does he choose to dwell and rejoice in the cremation-ground. The question sets up Śiva’s explanation of his ascetic, world-transcending stance.