Shloka 33
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
मृगयूथैद्रतैर्भीतैर्हरपार्श्वमुपागतै: । शरणं चाप्यविन्दद्धिस्तत् सद: संकुलं बभौ,भयभीत मृगोंके झुंडोंको जब कहीं भी शरण न मिली, तब वे भागते हुए महादेवजीके पास आ पहुँचे। उनसे वह सारा सभास्थल भर गया और उसकी अपूर्व शोभा होने लगी
mṛgayūthair drutair bhītair hara-pārśvam upāgataiḥ | śaraṇaṃ cāpy avindad dhi tat sadaḥ saṃkulaṃ babhau ||
นารทกล่าวว่า—ฝูงกวางที่หวาดกลัวต่างพากันวิ่งหนีอย่างร้อนรน ครั้นไม่พบที่พึ่งแห่งใด ก็เข้ามาใกล้หระ (พระศิวะ) ที่นั้นทั้งท้องพระโรงก็แน่นขนัด และด้วยการมาชุมนุมของสัตว์ผู้แสวงที่พึ่งเหล่านั้น สถานที่นั้นกลับงามแปลกตายิ่งนัก
नारद उवाच
Educational Q&A
When beings are overwhelmed by fear and find no safety elsewhere, the righteous and compassionate—here symbolized by Hara (Śiva)—become a natural refuge. The verse highlights the ethical ideal of offering protection to the vulnerable and the spiritual intuition that true shelter is found near the divine.
Frightened herds of deer, fleeing from danger, arrive at Śiva’s side because they cannot find shelter anywhere else. Their sudden gathering fills the assembly hall, and the scene is described as taking on a distinctive beauty despite (and because of) their fearful state.