Shloka 17
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
सोअनि्निर्ददाह तं शैलं सद्रुमं सलताक्षुपम् । सपक्षिमृगसंघातं सश्वापदसरीसूपम्
so 'gnir dadāha taṁ śailaṁ sa-drumaṁ sa-latākṣupam | sa-pakṣi-mṛga-saṅghātaṁ sa-śvāpad-sarīsṛpam ||
อัคคีนั้นเผาภูเขาลูกนั้นเสียสิ้น—พร้อมทั้งหมู่ไม้ เถาวัลย์ และพุ่มพง; พร้อมทั้งฝูงนกและหมู่กวาง; พร้อมทั้งสัตว์ร้ายและเหล่าอสรพิษ
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that divine potency (tejas) becomes irresistible when aligned with disciplined vow (vrata-caryā) and dharmic intent: it purifies and overcomes all obstacles, even at a cosmic scale.
A fire manifests and burns a mountain along with its vegetation and creatures. This fire is described as the radiance of Nārāyaṇa, emerging from Śrī Kṛṣṇa’s lotus-like mouth and appearing in the form of Agni.