Shloka 5
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
प्रकृतीनां परत्वेन पुरुषस्य च य: पर: । चिन्त्यते यो योगविद्धिर््रषिभिस्तत्त्वदर्शिभि: । अक्षरं परम॑ ब्रह्म असच्च सदसच्च य:
prakṛtīnāṁ paratvena puruṣasya ca yaḥ paraḥ | cintyate yo yogaviddhir ṛṣibhis tattvadarśibhiḥ | akṣaraṁ paramaṁ brahma asac ca sad asac ca yaḥ ||
ภีษมะกล่าวว่า—สภาวะสูงสุดนั้น สูงยิ่งกว่าส่วนประกอบทั้งสามแห่งปรกฤติ และยังเหนือกว่าปุรุษผู้เป็นจิตสำนึก ซึ่งเหล่าฤๅษีผู้รู้โยคะและผู้เห็นสัจธรรมเพ่งพินิจอยู่—นั่นแลคือ “อักษร” ผู้ไม่เสื่อมสลาย คือพรหมันอันสูงสุด ผู้พ้นไปจากทั้งความไม่เป็นและความเป็น แต่ก็ครอบคลุมทั้งสองไว้ในพระองค์.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse points to the Imperishable Supreme Brahman as the ultimate reality, transcending both Nature (prakṛti) and the individual spirit (puruṣa), and described as beyond the ordinary categories of being (sat) and non-being (asat).
Bhīṣma, instructing on higher dharma and spiritual understanding, identifies the supreme principle contemplated by truth-seeing sages and yoga-knowers, framing ethical life within a metaphysical vision of the highest Brahman.