Shloka 93
दानशील-समाचारः, सत्कारः, अहिंसा च
Umā–Maheśvara Saṃvāda
हृष्यन्ति पितरश्चास्य श्राद्धकाल उपस्थिते । उसका भलीभाँति अनुष्ठान करके मनुष्य सुखी और निश्चिन्त हो जाता है। द्विजको चाहिये कि वह निराहार एवं एकाग्रचित्त होकर तीन दिनोंतक गोमूत्र
hṛṣyanti pitaraś cāsya śrāddhakāla upasthite |
ธอคยะกล่าวว่า “ครั้นถึงกาลศราทธะ บรรพชน (ปิตฤ) ของผู้นั้นย่อมยินดีและมาปรากฏใกล้ ด้วยการประกอบพิธีให้ถูกต้อง มนุษย์ย่อมเป็นสุขและไร้กังวล ทวิชพึงอดอาหาร ตั้งจิตแน่วแน่ แล้วถวายอาหุติลงในไฟตลอดสามวัน ด้วยโคมูตร โคมยะ น้ำนมโค และโคฆฤต ครั้นครบหนึ่งปีแล้ว เหล่าเทพย่อมรับการบูชาของเขา และเมื่อถึงกาลศราทธะ ณ เรือนของเขา ปิตฤทั้งหลายก็ย่อมปลื้มปีติ”
धौग्य उवाच
Educational Q&A
Properly performed śrāddha and disciplined ritual observance—done with fasting and focused mind—brings inner peace to the practitioner and is said to please both the gods and one’s ancestors, reinforcing the dharmic duty of gratitude and continuity toward forebears.
Dhaugya describes a prescribed observance for a dvija: for three days, while fasting and concentrating, one offers specific cow-derived substances as oblations into the fire; after a year’s completion, the gods accept the worship, and at the time of śrāddha the Pitṛs are especially pleased and present.