Shloka 35
Vānaprastha-dharma and Tapas: Śiva–Umā Saṃvāda
Forest-Stage Discipline and Austerity
तेडप्येवं नाभिजानन्ति पितृकार्यविनिश्चयम् । वर्जयित्वा महात्मानं चिरजीविनमुत्तमम्
teḍ apy evaṁ nābhijānanti pitṛkārya-viniścayam | varjayitvā mahātmānaṁ cirajīvinam uttamam ||
แม้พวกเขาเองก็ยังไม่อาจรู้แจ้ง “ข้อวินิจฉัยอันถูกต้องแห่งกิจที่พึงกระทำเพื่อปิตฤ” ได้โดยแท้—เว้นแต่ท่านมหาตมันผู้สูงสุด ผู้ประเสริฐและยืนยาวเท่านั้น; มีเพียงท่านผู้เดียวที่ไม่ควรถูกตัดออกจากความรู้นี้
देवदूत उवाच
Educational Q&A
The verse stresses that correct discernment about duties owed to the ancestors (pitṛkārya) is subtle and often misunderstood; true clarity belongs to an exceptional, ethically elevated person (mahātmā), implying that guidance on such dharma should be sought from the truly wise and authoritative.
A divine messenger (devadūta) comments that people generally fail to grasp the proper decision regarding ancestral obligations, while singling out one supreme, long-lived great soul as an exception—someone whose understanding of pitṛ-dharma is reliable.