Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
โคตมะกล่าวว่า “ข้าแต่มหาราช ณ แดนหนึ่งซึ่งชาวอุตตรกุรุเปล่งประกายด้วยความงามอันรื่นรมย์ ชื่นบานร่วมกับเหล่าเทพ ที่นั่นมีหมู่ชนอัศจรรย์พำนัก—บางพวกกำเนิดจากไฟ บางพวกกำเนิดจากน้ำ และบางพวกกำเนิดจากภูผา ครั้นข้าไปถึงแดนนั้น—ที่ซึ่งพระอินทร์โปรยปรายความสำเร็จแห่งปรารถนาทั้งปวง ที่ซึ่งสตรีดำเนินไปได้ตามใจ และที่ซึ่งความริษยาระหว่างหญิงชายสิ้นเชิงไม่มี—แล้วข้าจักทวงช้างของข้าคืนจากท่าน”
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.