Shloka 7
Satyavatī’s Disclosure and the Summoning of Vyāsa
Niyoga for Kuru Succession
स तस्या: शीलवृत्तेन रूपौदार्यगुणेन च । उपचारेण च रहस्तुतोष जगतीपति:,उसके उत्तम शील-स्वभाव, सदाचार, रूप, उदारता, सदगुण तथा एकान्त सेवासे महाराज शान्तनु बहुत संतुष्ट रहते थे
sa tasyāḥ śīlavṛttena rūpaudāryaguṇena ca | upacāreṇa ca rahas tutoṣa jagatīpatiḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ด้วยอุปนิสัยและความประพฤติอันประเสริฐ ด้วยความงาม ความเอื้อเฟื้อ และคุณธรรมทั้งหลาย อีกทั้งการปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดในยามส่วนพระองค์ ทำให้พระเจ้าศานตนุผู้เป็นเจ้าแห่งแผ่นดินทรงพอพระทัยและอิ่มเอมยิ่งนัก
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of household life: enduring affection and stability arise from śīla (good character), vṛtta (right conduct), guṇa (virtues), and considerate upacāra (attentive care). It implies that inner qualities and respectful behavior are central to harmony, even more than status or power.
The narrator states that King Śāntanu, described as jagatīpati, is deeply satisfied with his wife because of her exemplary character, proper conduct, beauty, generosity, virtues, and her devoted personal attendance in private.