Shloka 6
Satyavatī’s Disclosure and the Summoning of Vyāsa
Niyoga for Kuru Succession
(रथमारोप्य तां देवीं जगाम स तया सह । सा च शान्तनुमभ्यागात् साक्षाल्लक्ष्मीरिवापरा ।।) तब राजा शान्तनु देवी गंगाको रथपर बिठाकर उनके साथ अपनी राजधानीको चले गये। साक्षात् दूसरी लक्ष्मीके समान सुशोभित होनेवाली गंगादेवी शान्तनुके साथ गयीं। आसाद्य शान्तनुस्तां च बुभुजे कामतो वशी । न प्रष्टव्येति मन्वानो नस तां किंचिदूचिवान्,इन्द्रियोंको वशमें रखनेवाले राजा शान्तनु उस देवीको पाकर उसका इच्छानुसार उपभोग करने लगे। पिताका यह आदेश था कि उससे कुछ पूछना मत; अत: उनकी आज्ञा मानकर राजाने उससे कोई बात नहीं पूछी
rathamāropya tāṃ devīṃ jagāma sa tayā saha | sā ca śāntanum abhyāgāt sākṣāl lakṣmīr ivāparā || 6 ||
พระราชาศานตนุทรงเชิญเทวีขึ้นประทับบนราชรถแล้วเสด็จไปพร้อมกัน เทวีกังคาผู้เป็น “ผู้ดำเนินสามทาง” เสด็จมาถึงพระเจ้าศานตนุ เปล่งรัศมีดุจพระลักษมีในอีกปางหนึ่ง พระเจ้าศานตนุผู้สำรวมอินทรีย์ทรงรับนางเป็นมเหสีและทรงอยู่ร่วมกันตามความปรารถนาร่วมกัน แต่ทรงระลึกถึงข้อห้ามว่า “อย่าถาม” จึงมิได้ตรัสถามสิ่งใดเลย
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical restraint and fidelity to an injunction: Śāntanu, though captivated by a divine woman, governs his impulses and honors the condition of not questioning her, modeling self-control and commitment to one’s word.
Śāntanu places the goddess Gaṅgā on a chariot and departs with her; she approaches him shining like a second Lakṣmī. The broader episode frames their union under a strict condition that the king must not question her actions.