Shloka 7
Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
रूयुवाच नाश्रेयस्यस्मि नागम्या न वक्तव्या च कहिचित् । भजन्तीं भज मां राजन् दिव्यां कन्यां वरस्त्रियम्,स्त्री बोली--राजन! मैं अशुभ या अमंगल करनेवाली नहीं हूँ, समागमके अयोग्य भी नहीं हूँ और ऐसी भी नहीं हूँ कि कभी कोई मुझपर कलंक लगावे। मैं आपके प्रति अनुरक्त होकर आयी हुई दिव्य कन्या एवं सुन्दरी स्त्री हूँ। अत: आप मुझे स्वीकार करें
strī uvāca: nāśreyasy asmi nāgamyā na vaktavyā ca karhi cit | bhajantīṃ bhaja māṃ rājan divyāṃ kanyāṃ varastriyam ||
รูกล่าวว่า—“ข้าแต่พระราชา หม่อมฉันมิใช่ผู้ก่ออัปมงคล มิใช่ผู้ไม่สมควรแก่การร่วมสังวาส และมิใช่ผู้ที่ใครจะกล่าวคำติฉินอันน่าอับอายได้โดยชอบธรรม หม่อมฉันเป็นกุมารีทิพย์ เป็นสตรีอันประเสริฐ ผู้มาด้วยความรักต่อพระองค์ ขอพระองค์ทรงรับหม่อมฉันไว้เถิด”
प्रतीप उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds ethical legitimacy in relationships: the woman asserts her auspiciousness, fitness, and blameless reputation, implying that union should be grounded in propriety, consent, and freedom from adharma or social reproach.
A divine maiden addresses King Pratīpa, reassuring him that she is not inauspicious or improper to approach and that no blame can attach to her; she declares her affectionate intent and asks the king to accept her as a worthy bride.