Shloka 89
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
पर हीद॑ भारतं भगवता व्यासेन प्रोक्ते पावन ये ब्राह्मणादयो वर्णा: श्रद्दधाना अमत्सरा मैत्रा वेदसम्पन्ना: श्रोष्यन्ति, तेडपि स्वर्गजित: सुकृतिनो5शोच्या: कृताकृते भवन्ति,जो ब्राह्मण आदि वर्णोके लोग मात्सर्यरहित, मैत्रीभावसे संयुक्त और वेदाध्ययनसे सम्पन्न हो श्रद्धापूर्वक भगवान् व्यासके द्वारा कहे हुए इस परम पावन महाभारत ग्रन्थको सुनेंगे, वे भी स्वर्गके अधिकारी और पुण्यात्मा होंगे तथा उनके लिये इस बातका शोक नहीं रह जायगा कि उन्होंने अमुक कर्म क्यों किया और अमुक कर्म क्यों नहीं किया
Vaiśampāyana uvāca: para hīdaṃ bhārataṃ bhagavatā vyāsena prokte pāvane ye brāhmaṇādayo varṇāḥ śraddadhānā amatsarā maitrā vedasampannāḥ śroṣyanti, te 'pi svargajitaḥ sukṛtino 'śocyāḥ kṛtākṛte bhavanti.
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ชนทั้งหลายแห่งวรรณะเริ่มแต่พราหมณ์ ผู้มีศรัทธา ปราศจากริษยา ประกอบด้วยไมตรี และตั้งมั่นในวิชชาเวท เมื่อสดับภารตะอันยิ่งบริสุทธิ์นี้ซึ่งพระวยาสผู้ควรบูชาได้ประกาศไว้ แม้เขาเหล่านั้นก็เป็นผู้ชนะสวรรค์และเป็นผู้มีบุญกุศล สำหรับเขา ความโศกต่อสิ่งที่ทำแล้วหรือมิได้ทำย่อมไม่เหลืออยู่ เพราะการสดับนั้นเองเป็นเหตุแห่งความมั่นใจในธรรมและความครบถ้วนแห่งความประพฤติ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Faithful listening to the Mahābhārata, when joined with non-envy, friendliness, and disciplined learning, is itself a purifying dharmic act that yields merit and inner freedom from regret about past omissions or actions.
Vaiśampāyana delivers a phalaśruti: he declares the spiritual and ethical fruits for those who hear Vyāsa’s Bhārata—attainment of heavenly merit and a settled conscience, free from sorrow over what was done or left undone.