Shloka 37
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
अजमीढस्य चतुर्विशं पुत्रशतं बभूव कैकेय्यां गान्धार्या विशालायामक्षायां चेति । पृथक् पृथक् वंशधरा नृपतय: । तत्र वंशकर: संवरण:,अजमीढके कैकेयी, गान्धारी, विशाला तथा ऋक्षासे एक सौ चौबीस पुत्र हुए। वे सब पृथक्-पृथक् वंशप्रवर्तक राजा हुए। इनमें राजा संवरण कुरुवंशके प्रवर्तक हुए
ajamīḍhasya caturviśaṃ putraśataṃ babhūva kaikeyyāṃ gāndhāryāṃ viśālāyām akṣāyāṃ ceti | pṛthak pṛthag vaṃśadharā nṛpatayaḥ | tatra vaṃśakaraḥ saṃvaraṇaḥ |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— อชามีฑะมีโอรสหนึ่งร้อยยี่สิบสี่องค์ จากไกเกยี คานธารี วิศาลา และอักษา โอรสแต่ละองค์ล้วนเป็นผู้สืบสานราชวงศ์ของตนแยกกันไป และในหมู่พวกนั้น สํวรณะได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้ก่อรากวางสายแห่งวงศ์สำคัญ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-political ideal of orderly dynastic continuity: many sons may found separate branches, yet the tradition identifies a principal line (here through Saṃvaraṇa) that carries the central royal succession forward.
Vaiśampāyana continues the genealogical account: Ajāmīḍha’s 124 sons are listed as born from four queens, each becoming a lineage-holder, and Saṃvaraṇa is marked out as the key founder through whom the main Kuru line proceeds.