Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
एक एव दिते: पुत्रो हिरण्यकशिपु: स्मृतः । नाम्ना ख्यातास्तु तस्येमे पठ्च पुत्रा महात्मन:,दितिका एक ही पुत्र हिरण्यकशिपु अपने नामसे विख्यात हुआ। उस महामना दैत्यके पाँच पुत्र थे
eka eva diteḥ putro hiraṇyakaśipuḥ smṛtaḥ | nāmnā khyātās tu tasyeme pañca putrā mahātmanaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ดิติถูกจดจำว่ามีบุตรเพียงผู้เดียวคือ หิรัณยกศิปุ ผู้เลื่องลือด้วยนามของตน แต่แท้จริงแล้ว อสูรผู้มีจิตยิ่งใหญ่นั้นมีบุตรห้าคน ซึ่งต่างก็เป็นที่รู้จักด้วยเกียรติยศของตน”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how tradition may remember a lineage through its most famous figure, yet a careful account preserves the broader family line; it encourages precision in transmitting genealogical and historical memory.
Vaiśaṃpāyana is recounting Daitya genealogy: Diti is commonly remembered for the renowned Hiraṇyakaśipu, and the narration then notes that Hiraṇyakaśipu himself had five sons who were also known by name.