Shloka 97
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
विद्वान् विदुररूपेण धार्मी तनुरकिल्बिषी । संजयो मुनिकल्पस्तु जज्ञे सूतो गवल्गणात्
vidvān vidurarūpeṇa dhārmī tanur akilbiṣī | saṃjayo munikalpas tu jajñe sūto gavalgaṇāt ||
องค์ธรรมะผู้ทรงธรรมและปราศจากมลทิน ได้ปรากฏกายเป็นวิดูระผู้ปราชญ์ ในกาลเดียวกันนั้น จากคาวัลคณะได้บังเกิดสัญชัย ผู้เป็นสุตะ เปี่ยมปัญญาและคุณธรรม ประหนึ่งเหล่ามุนี.
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that true righteousness (dharma) can manifest through human character: Vidura is presented as Dharma embodied—wise and morally untainted—while Saṃjaya’s sage-like nature highlights that virtue and insight are not confined to ascetic orders but can arise in worldly roles as well.
The speaker identifies two significant births: Vidura is described as the manifestation of Dharma in human form, and simultaneously Saṃjaya is said to be born from Gavalgaṇa as a sūta possessing sage-like wisdom and dharmic conduct.