Shloka 39
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
चकार पत्नीं कन्यां तु तथा तां गिरिकां नृपः । वसो: पत्नी तु गिरिका कामकालं न्यवेदयत्
cakāra patnīṃ kanyāṃ tu tathā tāṃ girikāṃ nṛpaḥ | vasoḥ patnī tu girikā kāmakālaṃ nyavedayat |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— ส่วนธิดานั้น พระราชาทรงรับเป็นมเหสี นางมีนามว่า ‘คิริกา’ ครั้นถึงกาลอันสมควร นางคิริกา พระชายาของวสุ ได้อาบน้ำชำระกายให้บริสุทธิ์ แล้วทูลแสดงความปรารถนาจะร่วมสังวาสกับพระราชาในเวลาที่เหมาะแก่การให้กำเนิดโอรส
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension a ruler faces when personal desire coincides with an overriding duty: Vasu honors the Pitṛs’ command without neglecting the narrative’s emphasis on proper season and purity for marital union, showing how dharma can require restraint and prioritization.
Vasu marries the maiden Girikā. When she expresses desire for union at the proper time for conception, the Pitṛs simultaneously order Vasu to go kill dangerous animals. He goes to the forest to obey them, though his mind remains absorbed in Girikā’s beauty.