Shloka 7
कुरुवंशप्रश्नः—दुःषन्तस्य राजधर्मवर्णनम्
Kuru Lineage Inquiry and the Portrait of King Duḥṣanta’s Rule
कथं सा द्रौपदी कृष्णा क्लिश्यमाना दुरात्मभि: | शक्ता सती धार्तराष्ट्रानू नादहत् क्रोधचक्षुषा,द्रपदकुमारी कृष्णा भी सब कुछ करनेमें समर्थ, सती-साध्वी देवी थीं। धृतराष्ट्रके दुरात्मा पुत्रोंद्वारा सतायी जानेपर भी उन्होंने अपनी क्रोधपूर्ण दृष्टिसि उन सबको जलाकर भस्म क्यों नहीं कर दिया?
Janamejaya uvāca |
kathaṁ sā draupadī kṛṣṇā kliśyamānā durātmabhiḥ |
śaktā satī dhārtarāṣṭrānū nādahat krodhacakṣuṣā ||
ชนะเมชยะตรัสว่า “ดรौปทีผู้มีนามว่า กฤษณา แม้ถูกคนชั่วทรมาน ทั้งที่ทรงฤทธิ์และเป็นสตรีผู้บริสุทธิ์ เหตุใดจึงไม่เผาบุตรแห่งธฤตราษฏระให้เป็นเถ้าด้วยสายตาแห่งโทสะ?”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between power and restraint: even when one has the capacity to retaliate, dharma may require endurance and self-control, allowing justice to unfold through rightful means rather than impulsive vengeance.
Janamejaya asks why Draupadī—described as virtuous and capable—did not destroy the Dhārtarāṣṭras (Kauravas), despite being tormented by them, implying she possessed spiritual or moral power that could have manifested as a destructive curse or ‘burning’ gaze.