Janamejaya’s Request for Expansion; Vaiśampāyana’s Authorization and Phalāśruti of the Mahābhārata
Jaya
जनमेजय उवाच यथा चेदं कर्म समाप्यते मे यथा च वै तक्षक एति शीघ्रम् । तथा भवन््त: प्रयतन्तु सर्वे परं शक््त्या स हि मे विद्विषाण:,जनमेजयने कहा--ब्राह्मणो! जैसे भी यह कर्म पूरा हो जाय और जिस प्रकार भी तक्षक नाग शीघ्र यहाँ आ जाय, आपलोग पूरी शक्ति लगाकर वैसा ही प्रयत्न कीजिये; क्योंकि मेरा असली शत्रु तो वही है
janamejaya uvāca | yathā cedam karma samāpyate me yathā ca vai takṣaka eti śīghram | tathā bhavantaḥ prayatantu sarve paraṁ śaktyā sa hi me vidviṣāṇaḥ ||
พระเจ้าชนเมชัยตรัสว่า “เพื่อให้พิธีกรรมนี้ของเราสำเร็จลุล่วง และเพื่อให้ทักษกรีบมาถึงที่นี่—ขอให้ท่านทั้งหลายพากเพียรด้วยกำลังสุดความสามารถตามนั้น; เพราะเขานั่นแหละคือศัตรูแท้ของเรา.”
जनमेजय उवाच
The verse highlights how personal enmity can drive a ruler to press religious power into the service of revenge, raising an ethical tension between ritual capability and righteous restraint (dharma).
King Janamejaya urges the officiating Brahmins to intensify their efforts so that the sacrificial rite reaches completion and the serpent Takṣaka is swiftly drawn to the ritual—because Janamejaya regards Takṣaka as his chief enemy.