Shloka 11
Vyāsa’s Arrival at Janamejaya’s Sarpasatra; Commissioning of Vaiśaṃpāyana’s Recital (व्यासागमनम्)
ते त॑ प्रसादयामासु: सुरा: सर्वेडब्जसम्भवम् | राज्ञा वासुकिना सार्थ शापोड्सौ न भवेदिति,देवतालोग मेरे भाईकी सहायतासे उत्तम अमृत पाकर अपना मनोरथ सिद्ध कर चुके थे। अतः वे मेरे भाईको आगे करके पितामह ब्रह्माजीके पास गये। वहाँ समस्त देवताओंने नागराज वासुकिके साथ रहकर पितामह ब्रह्माजीको प्रसन्न किया। उन्हें प्रसन्न करनेका उद्देश्य यह था कि माताका वह शाप लागू न हो
te taṁ prasādayāmāsuḥ surāḥ sarve ’bjasaṁbhavam | rājñā vāsukinā sārthaṁ śāpo ’sau na bhaved iti ||
แล้วเหล่าเทพทั้งปวงพร้อมด้วยพญานาควาสุกิได้พากันบำเรอให้พระพรหมผู้บังเกิดจากดอกบัวทรงพอพระทัย—ด้วยความมุ่งหมายประการเดียวว่า ขอให้คำสาปของมารดานั้นอย่าได้บังเกิดผล
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that the consequences of a curse are part of moral causality, and relief is sought not by coercion but by humble, lawful appeal to higher authority—here, Brahmā—reflecting reverence for dharma and cosmic order.
Āstīka recounts that the gods, accompanied by the nāga-king Vāsuki, went to Brahmā and tried to please him so that the Mother’s curse would not be fulfilled.