Shloka 26
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
पक्षानिलहतकश्चास्य प्राकम्पत स शैलराट । मुमोच पुष्पवर्ष च समागलितपादप:,वह पर्वतराज उनके पंखोंकी वायुसे आहत होकर काँप उठा। उसपर उगे हुए बहुतेरे वृक्ष गिर पड़े और वह फूलोंकी वर्षा-सी करने लगा
pakṣānilahatakāś cāsya prākampata sa śailarāṭ | mumoca puṣpavarṣaṃ ca samāgalitapādapaḥ ||
เมื่อถูกลมจากปีกของเขากระแทก ภูผาราชนั้นก็สั่นสะท้าน ต้นไม้มากมายที่ขึ้นอยู่บนเขาถูกสะบัดหลุดร่วงลงมา และภูเขานั้นดูประหนึ่งโปรยปรายพฤกษบุปผาเป็นสายฝน
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how immense force, when unleashed, affects even the seemingly stable and exalted (a ‘king of mountains’). Ethically, it suggests attentiveness to the consequences of power and movement—strength should be guided, or it can cause unintended disruption.
In Kaśyapa’s narration, the wind generated by powerful wing-beats strikes a great mountain, making it quake. Trees are dislodged and fall, and blossoms scatter like a rain of flowers, emphasizing the scale of the being’s motion and its impact on the landscape.