Shloka 19
पिड्ञाक्ष लोहितग्रीव कृष्णवर्त्मन् हुताशन । परेण प्रेहि मुड्चास्मान् सागरस्य गृहानिव,पिंगल नेत्र तथा लोहित ग्रीवावाले हुताशन! आप कृष्णवर्त्मा हैं। समुद्रतटवर्ती गृहोंकी भाँति हमें भी छोड़ दीजिये। दूरसे ही निकल जाइये
piṅgākṣa lohitagrīva kṛṣṇavartman hutāśana | pareṇa prehi muñcāsmān sāgarasya gṛhān iva ||
ข้าแต่หุตาศนะ ผู้มีเนตรสีทองแดง ผู้มีลำคอแดง ผู้ทิ้งรอยทางมืด! ขอพระองค์เสด็จไปทางอื่น ปล่อยเราไว้เถิด ดุจมหาสมุทรที่ถอยร่นแล้วละทิ้งเรือนริมฝั่งไว้เบื้องหลัง
स्तम्बमित्र उवाच
Educational Q&A
Power should be guided by restraint: even a mighty force like Fire is entreated to withdraw so that innocents are not harmed. The simile of the sea sparing shoreline houses underscores the ethical ideal of limiting damage and respecting boundaries.
Stambhamitra directly addresses Fire (Hutāśana) with vivid epithets and requests it to go away by another path, to ‘release’ them—i.e., to stop threatening or consuming them—just as the sea leaves the houses along its shore.