Shloka 1
अ-क्राछ एकोनत्रिशर्दाधिकद्वधिशततमो< ध्याय: जरिताका अपने बच्चोंकी रक्षाके लिये चिन्तित होकर विलाप करना वैशमग्पायन उवाच ततः प्रज्वलिते वह्लौ शार्कषकास्ते सुदु:खिता: । व्यथिता: परमोद्विग्ना नाधिजग्मु: परायणम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर जब आग प्रज्वलित हुई, तब वे शार्ड्गक शिशु बहुत दुःखी, व्यथित और अत्यन्त उद्विग्न हो गये। उस समय उन्हें अपना कोई रक्षक नहीं जान पड़ता था
vaiśampāyana uvāca | tataḥ prajvalite vahnau śārṅgakās te suduḥkhitāḥ | vyathitāḥ paramodvignā nādhijagmuḥ parāyaṇam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ชนเมชยะ! ครั้นแล้วเมื่อเพลิงลุกโพลงขึ้น ลูกน้อยชารังคกะเหล่านั้นก็จมอยู่ในความทุกข์ยิ่ง สะทกสะท้านและหวาดหวั่นอย่างที่สุด ไม่อาจพบที่พึ่งใดได้เลย”
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
In moments of danger, the absence of a ‘parāyaṇa’ (reliable refuge) exposes vulnerability—especially of the young—prompting an ethical emphasis on protection, responsibility, and compassion toward those who cannot defend themselves.
As the fire flares up, the Śārṅgaka young ones become terrified and grief-stricken. They are shaken and anxious, unable to identify any protector or safe refuge at that moment, as Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya.