Shloka 47
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
रुद्र उ्वाच समा द्वादश राजेन्द्र ब्रह्मचारी समाहित: । सतत त्वाज्यधाराभिय॑दि तर्पयसेडनलम्
rudra uvāca samā dvādaśa rājendra brahmacārī samāhitaḥ | satataṃ tv ājyadhārābhir yadi tarpayased analam ||
รุทระตรัสว่า “ข้าแต่ราชันผู้ยิ่งใหญ่ หากตลอดสิบสองปีเต็ม พระองค์ดำรงตนเป็นพรหมจารีผู้เคร่งครัด มีจิตตั้งมั่นสงบ และบำรุงไฟศักดิ์สิทธิ์อยู่เนืองนิตย์ด้วยธารเนยใส แล้ว (ปณิธานและการบูชานั้นจักสัมฤทธิ์ผลดังประสงค์)”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sustained discipline—especially brahmacarya, mental composure, and continuous sacrificial offering—constitutes an effective spiritual means (sādhana). The verse emphasizes duration, steadiness, and regularity as ethical-spiritual prerequisites for attaining a desired boon or result.
Rudra addresses a king and prescribes a long-term vow: for twelve years the king should live as a brahmacārin, remain mentally collected, and continually offer ghee into the sacrificial fire. The instruction frames a ritual-ascetic program meant to secure divine favor or accomplish a difficult aim.