Shloka 9
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
तेषु प्रबोध्यमानेषु ज्वलितेषु हुतेषु च कृतपुष्पोपहारेषु तीरान्तरगतेषु च,गंगाके तटपर जब अलग-अलग अग्नियाँ प्रज्वलित हो गयीं और सन्मार्गमें स्थित एवं मन-इन्द्रियोंको वशमें रखनेवाले विद्वान् ब्राह्मणलोग स्नान करके फूलोंके उपहार चढ़ाकर जब पूर्वोक्त अग्नियोंमें आहुति दे चुके, तब उन महात्माओंके द्वारा उस गंगाद्वार नामक तीर्थकी शोभा बहुत बढ़ गयी
teṣu prabodhyamāneṣu jvaliteṣu huteṣu ca kṛtapūṣpopahāreṣu tīrāntaragateṣu ca
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—เมื่อกองไฟศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายถูกจุดให้ตื่นขึ้น ลุกโชน และได้ถวายอาหุติลงไปแล้ว อีกทั้งได้บูชาด้วยดอกไม้ตามพิธี ณ จุดต่าง ๆ ของท่าข้ามนั้น ริมฝั่ง ณ คงคาทวาระก็ยิ่งทอประกายรุ่งเรืองกว่าเดิม เหล่าพราหมณ์ฤๅษีผู้ทรงวิชา มีวินัย ตั้งมั่นในหนทางธรรม ครั้นอาบน้ำชำระและสำรวมใจอินทรีย์แล้ว ก็เพิ่มพูนความศักดิ์สิทธิ์และความงามสง่าของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้นด้วยพิธีกรรมอันเป็นระเบียบ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disciplined ritual action—bathing, offering flowers, and making oblations with self-restraint—does not merely fulfill a rite but increases the sanctity of a sacred place. Ethical self-control (mind and senses) is presented as integral to the efficacy and dignity of religious practice.
At Gaṅgādvāra on the bank of the Gaṅgā, multiple ritual fires are kindled at different points. After bathing, the brāhmaṇa sages make floral offerings and pour oblations into the fires. Their collective, orderly rites enhance the splendor and holiness of the tīrtha.