Shloka 4
Ādi-parva Adhyāya 209: Śaraṇāgati of the Cursed Apsarases; Nārītīrtha-prasiddhi; Arjuna’s Vimocana
मड़लै: स्तुतिभिश्चापि विजयप्रतिसंहितै: । चारणै: स्तूयमानौ तौ जग्मतु: परया मुदा,उनके साथ गदा, पट्टिश, शूल, मुदुगर और कवचसे सुसज्जित दैत्योंकी विशाल सेना जा रही थी। वे दोनों सेनाके साथ प्रस्थान कर रहे थे। चारणलोग विजयसूचक मंगल और स्तुतिपाठ करते हुए उन दोनोंके गुण गाते जाते थे। इस प्रकार उन दोनों दैत्योंने बड़े आनन्दसे यात्रा की
maḍalaiḥ stutibhiścāpi vijayapratisamhitaiḥ | cāraṇaiḥ stūyamānau tau jagmatuḥ parayā mudā ||
ท่ามกลางถ้อยมงคลและบทสรรเสริญที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจในชัยชนะ และเมื่อเหล่าจารณะสรรเสริญก้องกังวาน ทั้งสองก็เคลื่อนไปด้วยความปีติยิ่ง
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how collective praise and victory-themed auspicious speech can intensify martial confidence. Ethically, it hints that social celebration may legitimize or propel conflict, so discernment is needed before equating public acclaim with righteousness.
Two figures depart on a journey—likely toward a martial objective—while Cāraṇas accompany them with eulogies and victory-omens. The departure is marked by joy and ceremonial praise.