Shloka 43
Gaṅgādvāra-tīrtha, Ulūpī-saṃvāda, and Arjuna’s Dharma-Deliberation (गङ्गाद्वार-तीर्थम्, उलूपी-संवादः)
प्राचीनामलकैलों प्रैरड्कोलै श्व सुपुष्पितै: । जम्बूभि: पाटलाभिश्न कुब्जकैरतिमुक्तकै:,प्राचीन आँवले, लोध्र, खिले हुए अंकोल, जामुन, पाटल, कुब्जक, अतिमुक्तक लता, करवीर, पारिजात तथा अन्य नाना प्रकारके वृक्ष, जिनमें सदा फल और फूल लगे रहते थे और जिनके ऊपर भाँति-भाँतिके सहस्रों पक्षी कलरव करते थे, उन उद्यानोंकी शोभा बढ़ा रहे थे
prācīnām alakailo praiḥ aṅkolaiḥ śubhasupuṣpitaiḥ | jambūbhiḥ pāṭalābhiś ca kubjakair atimuktakaiḥ ||
พระวายุตรัสว่า “อุทยานเหล่านั้นงามด้วยต้นอามลกะเก่าแก่ ต้นโลธระ ต้นอังคโกลอันบานสะพรั่ง ต้นชัมพูและปาฏลา อีกทั้งต้นกุบชกะและเถาอติมุกตกะ ทั้งปวงมีผลและดอกอยู่เนืองนิตย์ และก้องด้วยเสียงนานาประการของหมู่นกนับไม่ถ้วน ยิ่งเพิ่มพูนความงามแห่งสถานที่นั้น”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys auspiciousness through imagery: a landscape that is orderly, fertile, and harmonious (trees always bearing fruit and flowers, birds singing) reflects a dharmic, well-tended realm where prosperity and beauty arise from balance rather than violence or excess.
Vāyu is describing the splendor of gardens/groves, listing prominent trees and creepers and emphasizing their perpetual fruit-and-flower abundance and the lively chorus of birds, thereby painting an idealized, auspicious setting.