Shloka 37
Adhyāya 196: Droṇa’s Conciliatory Counsel and Karṇa’s Suspicion of Counsel (मन्त्र-नय-विवादः)
इदं चान्यत् प्रीतिपूर्व नरेन्द्र ददानि ते वरमत्यद्धभुतं च । दिव्यं चक्षु: पश्य कुन्तीसुतांस्त्वं पुण्यर्दिव्यै: पूर्वदेहिरुपेतान्,नरेन्द्र! मैं तुम्हें प्रसन्नतापूर्वक एक और अद्भुत वरके रूपमें यह दिव्य दृष्टि देता हूँ; इससे सम्पन्न होकर तुम कुन्तीके पुत्रोंको उनके पूर्वकालिक पुण्यमय दिव्य शरीरोंसे सम्पन्न देखो
idaṃ cānyat prītipūrva narendra dadāni te varam atyadbhutaṃ ca | divyaṃ cakṣuḥ paśya kuntīsutāṃs tvaṃ puṇyair divyaiḥ pūrvadehair upetān narendra ||
วยาสะกล่าวว่า “ข้าแต่นเรนทร์ ด้วยความยินดีข้าขอมอบพรอันน่าอัศจรรย์อีกประการแก่ท่าน คือ ‘ทิพยเนตร’ ด้วยทิพยเนตรนั้น ท่านจงแลเห็นบุตรแห่งกุนตีทั้งหลาย ผู้ประกอบพร้อมด้วยกายทิพย์เดิมอันบังเกิดจากบุญ”
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that higher knowledge and perception can be granted through divine favor, and that moral merit (puṇya) is portrayed as shaping one’s subtler, exalted state—suggesting an ethical universe where virtue has enduring consequences beyond ordinary appearance.
Vyāsa addresses the king and bestows a wondrous boon: divine vision. With this supernatural sight, the king is enabled to see the sons of Kuntī (the Pāṇḍavas) as they are in their earlier, merit-born celestial forms, beyond normal human perception.