Shloka 2
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama
Draupadī Episode
वृथारोषप्रतिज्ञो वै नाहं भवितुमुत्सहे । अनिस्तीर्णो हि मां रोषो देहेदग्निरिवारणिम्,जिसका क्रोध और प्रतिज्ञा निष्फल होते हों, ऐसा बननेकी मेरी इच्छा नहीं है। यदि मेरा क्रोध सफल नहीं हुआ तो वह मुझको उसी प्रकार जला देगा, जैसे आग अरणी काष्ठको जला देती है ईजे च स महातेजा: सर्ववेदविदां वर: । ऋषी राक्षससत्रेण शाक्तेयोडथ पराशर: तब सम्पूर्ण वेदवेत्ताओंमें श्रेष्ठ महातेजस्वी शक्ति-नन्दन पराशरने राक्षससत्रका अनुष्ठान किया
Ūrva uvāca | vṛthā-roṣa-pratijño vai nāhaṃ bhavitum utsahe | anistīrṇo hi māṃ roṣo dehed agnir ivāraṇim ||
อูรวะกล่าวว่า “เรามิอาจยอมเป็นผู้ที่โทสะและปณิธานกลับกลายเป็นสิ่งไร้ผลได้ หากความพิโรธของเรามิได้ถูกทำให้ถึงที่สุดตามที่หมายไว้ โทสะที่ค้างคานั้นจักเผาผลาญเราดุจไฟเผาไม้ ‘อรณิ’ ฉะนั้น”
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
A vow and the emotion driving it (here, wrath) must be governed by discernment; otherwise, unspent anger turns inward and becomes self-destructive—like fire consuming its own fuel.
Ūrva declares that he cannot accept being someone whose pledged wrath becomes ineffective; if his anger is not brought to completion, it will burn him from within, compared to fire consuming araṇi-wood.