Shloka 12
कल्माषपाद-शाप-कारणम्
Cause of Kalmāṣapāda’s Niyoga under a Curse
ततस्तस्मिन् गिरिवरे शुचिर्भूत्वा कृताउ्जलि: । आरिराधयिषु: सूर्य तस्थावूर्ध्वमुख: क्षितौ,तदनन्तर उस श्रेष्ठ पर्वतपर स्नानादिसे पवित्र हो भगवान् सूर्यकी आराधना करनेके लिये हाथ जोड़ ऊपरकी ओर मुँह किये वे भूमिपर खड़े हो गये
tatastasmīn girivare śucirbhūtvā kṛtāñjaliḥ | ārirādhayiṣuḥ sūryaṃ tasthāv ūrdhvamukhaḥ kṣitau ||
จากนั้นบนภูเขาอันประเสริฐนั้น ครั้นชำระกายด้วยการสรงน้ำและพิธีชำระตนแล้ว พระองค์ประนมพระหัตถ์ เงยพระพักตร์ขึ้นเบื้องบน ยืนบนพื้นดินด้วยพระประสงค์จะบูชาพระสุริยเทพ
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of disciplined devotion: one approaches the divine after self-purification, with humility (joined hands) and single-pointed intent. Inner and outer cleanliness, reverence, and steadiness are presented as proper prerequisites for worship.
After reaching an excellent mountain and becoming purified (implicitly by bathing and observances), the speaker describes how the person stands on the ground, hands folded, face uplifted, preparing to propitiate the Sun-god (Sūrya).