और्वकृत-क्रोधाग्नि-निग्रहः
Aurva’s Containment of the Wrath-Fire
ततो लालप्यमानस्य पार्थिवस्यायतेक्षणा । सौदामिनीव चाभ्रेषु तत्रैवान्तरधीयत,राजा संवरण उन्मत्तकी भाँति प्रलाप करते रह गये और वह विशाल नेत्रोंवाली सुन्दरी वहीं उनके सामने ही बादलोंमें बिजलीकी भाँति अन्तर्धान हो गयी
tato lālapyamānasya pārthivasyāyatekṣaṇā | saudāminīva cābhreṣu tatraivāntaradhīyata ||
ครั้นแล้วเมื่อพระราชายังพร่ำรำพันดุจผู้คลุ้มคลั่ง นางผู้มีดวงตากว้างก็อันตรธานไป ณ ที่นั้นเองต่อหน้าพระองค์ ประหนึ่งสายฟ้าที่วาบแล้วดับในหมู่เมฆ
गन्धर्व उवाच
The verse highlights the ethical need for restraint: when the mind is overwhelmed by longing and agitation, even a king loses steadiness, and what is extraordinary or auspicious may withdraw. Composure and self-governance are implied virtues for rulers and seekers alike.
As King Saṁvaraṇa laments in a distraught manner, the large-eyed maiden disappears instantly before him, compared to lightning vanishing among clouds—marking a sudden separation and intensifying the king’s emotional turmoil.