Shloka 37
और्वकृत-क्रोधाग्नि-निग्रहः
Aurva’s Containment of the Wrath-Fire
त्वं हि सर्वानवद्याजी सर्वाभरणभूषिता । विभूषणमिवैतेषां भूषणानामभीप्सितम्,“तुम्हारे सभी अंग परम सुन्दर एवं निर्दोष हैं। तुम सब प्रकारके (दिव्य) आभूषणोंसे विभूषित हो। सुन्दरि! इन आभूषणोंसे तुम्हारी शोभा नहीं है, अपितु तुम स्वयं ही इन आभूषणोंकी शोभा बढ़ानेवाली अभीष्ट आभूषणके समान हो
tvaṃ hi sarvānavadyāṅgī sarvābharaṇabhūṣitā | vibhūṣaṇam ivaiteṣāṃ bhūṣaṇānām abhīpsitam ||
คันธรรพกล่าวว่า “แท้จริงทุกส่วนของเจ้าปราศจากตำหนิและงดงามยิ่งนัก และเจ้าประดับด้วยเครื่องประดับทุกชนิด โอ้หญิงงาม มิใช่เครื่องประดับเหล่านี้ที่ทำให้เจ้าสง่า หากแต่เจ้าต่างหากคือเครื่องประดับอันเป็นที่ปรารถนา—ประหนึ่งเป็น ‘เครื่องประดับของเครื่องประดับ’—ที่เพิ่มพูนความงามให้แก่สิ่งเหล่านั้น”
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical-aesthetic idea: true excellence is intrinsic. External adornments do not create worth; rather, a person of innate beauty and virtue makes even ornaments appear more splendid.
A Gandharva addresses a woman with courtly praise, declaring her flawless in form and saying that ornaments do not beautify her; instead, she beautifies the ornaments—she is the very standard of adornment.