और्वकृत-क्रोधाग्नि-निग्रहः
Aurva’s Containment of the Wrath-Fire
अथर्क्षपुत्र: कौन्तेय कुरूणामृषभो बली । सूर्यमाराधयामास नृप: संवरणस्तदा,कुन्तीनन्दन! उन्हीं दिनों महाराज ऋक्षके पुत्र राजा संवरण कुरुकुलके श्रेष्ठ एवं बलवान पुरुष थे। उन्होंने भगवान् सूर्यकी आराधना प्रारम्भ की
atharkṣaputraḥ kaunteya kurūṇām ṛṣabho balī | sūryam ārādhayāmāsa nṛpaḥ saṃvaraṇas tadā ||
โอ กัณฑेय! ในกาลนั้น พระเจ้าสัมวรณะ โอรสแห่งฤกษะ ผู้เป็นยอดแห่งวงศ์กุรุและทรงเดชานุภาพ ได้เริ่มบำเพ็ญอาราธนาพระสุริยเทพ
गन्धर्व उवाच
The verse highlights an ideal of dharmic kingship: even a powerful ruler seeks legitimacy, guidance, and stability through disciplined devotion to a divine principle (here, Sūrya), implying that strength should be anchored in reverence and self-restraint.
A Gandharva addresses Kaunteya and introduces King Saṃvaraṇa—son of Ṛkṣa, a leading Kuru—stating that at that time he began worshipping the Sun-god, setting up a lineage-and-blessing context for subsequent events.