Shloka 9
Saṃvaraṇa’s Petition and Tapatī’s Conditioned Consent (सम्वरण-तपती संवादः)
अभिसंधिकृते तस्मिन् ब्राह्मणस्य वधे मया । निष्कृतिं न प्रपश्यामि नृशंसं क्षुद्रमेव च,यदि मैंने जान-बूझकर ब्राह्मणका वध करा दिया तो वह बड़ा ही नीच और क्रूरतापूर्ण कर्म होगा। उससे छुटकारा पानेका कोई उपाय मुझे नहीं सूझता। घरपर आये हुए तथा शरणार्थीका त्याग और अपनी रक्षाके लिये याचना करनेवालेका वध--यह विद्दानोंकी रायमें अत्यन्त क्रूर एवं निन्दित कर्म है
abhisaṃdhikṛte tasmin brāhmaṇasya vadhe mayā | niṣkṛtiṃ na prapaśyāmi nṛśaṃsaṃ kṣudram eva ca ||
พราหมณ์กล่าวว่า “หากเราจงใจวางอุบายให้พราหมณ์ถูกฆ่า นั่นย่อมเป็นกรรมอันต่ำช้าและโหดร้ายยิ่ง เรามองไม่เห็นหนทางไถ่บาปเลย การทอดทิ้งผู้มาถึงเรือน การละทิ้งผู้มาขอพึ่ง และการฆ่าผู้วิงวอนขอความคุ้มครอง—ตามคำวินิจฉัยของบัณฑิตทั้งหลาย ล้วนเป็นการกระทำอันโหดเหี้ยมและน่าติเตียนยิ่ง”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Premeditated harm—especially the killing of a Brahmin and the betrayal of a guest or refugee—is portrayed as profoundly adharma: cruel, ignoble, and difficult to atone for. The verse foregrounds the ethical duty to protect those who seek shelter and to uphold hospitality.
A Brahmin speaker reflects with remorse and fear of moral consequence, stating that if he has intentionally caused a Brahmin’s death, he sees no clear expiation. He underscores that abandoning a guest or refuge-seeker and killing one who pleads for protection are condemned by the learned.