Shloka 31
Vyāsa’s Counsel to the Concealed Pāṇḍavas; Śaṃkara’s Boon and the Predestination of Draupadī
Chapter 157
सहधर्मचरीं दान्तां नित्यं मातृसमां मम । सखायं विद्िितां देवैर्नित्यं परमिकां गतिम्,प्रिये! तुम मेरी सहधर्मिणी और इन्द्रियोंकों संयममें रखनेवाली हो। सदा सावधान रहकर माताके समान मेरा पालन-पोषण करती हो। देवताओंने तुम्हें मेरी सखी (सहायिका) बनाया है। तुम सदा मेरी परम गति (सबसे बड़ा सहारा) हो
sahadharmacārīṃ dāntāṃ nityaṃ mātṛsamāṃ mama | sakhāyaṃ viditāṃ devair nityaṃ paramikāṃ gatiṃ, priye! |
ที่รัก เจ้าเป็นคู่ครองร่วมธรรมของข้า—สำรวมอินทรีย์และมั่นคงแน่วแน่ คอยระวังรักษาอยู่เสมอ เลี้ยงดูและค้ำจุนข้าดุจมารดา เหล่าเทพได้แต่งตั้งเจ้าให้เป็นสหายและผู้เกื้อหนุนของข้า เจ้านี่เองคือที่พึ่งสูงสุด เป็นหลักยึดอันประเสริฐของข้าเสมอ
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse presents the ideal of marriage as a shared pursuit of dharma: the wife is praised for self-restraint, vigilance, and nurturing care, and is honored as the husband’s foremost support—suggesting that ethical life in the household depends on mutual responsibility and steadfast character.
A Brahmin addresses his beloved wife directly, expressing gratitude and reverence. He describes her as his dharma-companion, mother-like caregiver, and divinely appointed helper, emphasizing her central role in sustaining his life and righteous path.