Shloka 17
Vyāsa’s Counsel to the Concealed Pāṇḍavas; Śaṃkara’s Boon and the Predestination of Draupadī
Chapter 157
वैशम्पायन उवाच एवं तौ कथयन्तौ च भूय: शुश्रुवतु: स्वनम् | आर्तिजं तस्य विप्रस्य सभार्यस्य विशाम्पते,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन! वे माँ-बेटे इस प्रकार बात कर ही रहे थे कि पुनः पत्नीसहित ब्राह्मणका आर्तनाद उनके कानोंमें पड़ा
vaiśampāyana uvāca
evaṃ tau kathayantau ca bhūyaḥ śuśruvatuḥ svanam |
ārtijaṃ tasya viprasya sabhāryasya viśāmpate ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ขณะที่มารดาและบุตรกำลังสนทนากันดังนั้น เขาทั้งสองก็ได้ยินอีกครั้งหนึ่ง—เสียงคร่ำครวญอันเจ็บปวดของพราหมณ์ผู้นั้น พร้อมด้วยภรรยาของเขา”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds sensitivity to others’ suffering: an anguished cry interrupts private conversation, ethically prompting attention and response to distress—an implicit call toward compassion and dharmic responsibility.
As the mother and son converse, they again hear the painful outcry of a brāhmaṇa along with his wife, signaling renewed urgency and moving the story toward addressing the cause of that distress.