बकवधोत्तर-प्रशमनम् | Post-slaying Stabilization after Baka’s Death
एतद् विज्ञाय धर्मज्ञ युक्ते मयि समाचर | कामोपहतचित्ताड़ीं भजमानां भजस्व माम्,“धर्मज्ञ! इस बातको समझकर आप मेरे प्रति उचित बर्ताव कीजिये। मेरे तन-मनको कामदेवने मथ डाला है। मैं आपकी सेविका हूँ, आप मुझे स्वीकार कीजिये
etad vijñāya dharmajña yukte mayi samācara | kāmopahatacittāḍīṃ bhajamānāṃ bhajasva mām ||
“โอ้ผู้รู้ธรรม เมื่อทราบดังนี้แล้ว จงปฏิบัติต่อข้าให้สมควร กามได้กระทบและสั่นคลอนทั้งจิตและกายของข้า ข้าเข้ามาพึ่งพาท่านในฐานะผู้รับใช้ผู้มอบตน—โปรดรับข้าไว้”
वैशम्पायन उवाच
The verse frames an ethical appeal: even under the force of desire (kāma), one should seek a response governed by propriety (yukta) and dharma. It highlights the tension between passion and right conduct, urging behavior that is fitting rather than impulsive.
Within Vaiśampāyana’s narration, a woman addresses a man called “dharmajña,” stating that desire has overwhelmed her and asking him to treat her appropriately and accept her, presenting herself as devoted and seeking refuge in him.