Shloka 3
आदि पर्व — अध्याय 148: कुन्ती–ब्राह्मणसंवादः (दुःखमूल-प्रश्नः) / Kuntī and the Brahmin: Inquiry into the Root of Suffering
अस्मानयं सुविश्वस्तान् वेत्ति पाप: पुरोचन: । वज्चितो<यं नृशंसात्मा काल॑ मन्ये पलायने,“पापी पुरोचन हमलोगोंको पूर्ण विश्वस्त समझ रहा है। इस क्रूरको अबतक हमलोगोंने धोखा दिया है। अब मेरी रायमें हमारे भाग निकलनेका यह उपयुक्त अवसर आ गया है
asmān ayaṃ suviśvastān vetti pāpaḥ purocanaḥ | vañcito 'yaṃ nṛśaṃsātmā kālaṃ manye palāyane ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “ปุโรจนะผู้บาปนั้นคิดว่าเราหมดสิ้นความระแวงและไว้วางใจโดยแท้ แท้จริงคนใจทารุณผู้นี้ถูกเราหลอกล่อมาได้จนบัดนี้ บัดนี้ตามความเห็นของข้า เวลาสำหรับหลบหนีได้สุกงอมแล้ว”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical discernment in crisis: when faced with a ruthless adversary acting through adharma, timely and intelligent action—here, escape at the right moment—can be necessary for protecting life and preserving the possibility of future dharmic restoration.
The speaker notes that Purocana believes his targets are unsuspecting, but he has actually been outmaneuvered; therefore, the present moment is judged to be the best opportunity to flee before the enemy can act.