Shloka 30
एकचक्रानिवासे ब्राह्मणगृहदुःखश्रवणम् | Hearing the Brāhmaṇa Household’s Distress at Ekacakrā
क्षत्ता यदब्रवीद् वाक््यं जनमध्येडब्रुवन्निव । त्वया च स तथेत्युक्तो जानीमो न च तद् वयम्,“बेटा! विदुरजीने सब लोगोंके बीचमें जो अस्पष्ट-सी बात कही थी, उसे सुनकर तुमने “बहुत अच्छा' कहकर स्वीकार किया था; परंतु हमलोग वह बात अबतक नहीं समझ पा रहे हैं
kṣattā yad abravīd vākyam janamadhye ’bruvann iva | tvayā ca sa tathety ukto jānīmo na ca tad vayam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย! ในท่ามกลางสภา ขัตตาวิดุระได้กล่าวถ้อยคำหนึ่งราวกับเป็นนัยแฝง เมื่อเจ้าได้ยินก็รับว่า ‘เป็นเช่นนั้นเถิด’ แต่พวกเรายังไม่เข้าใจความหมายของถ้อยคำนั้นเลย.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and practical role of indirect counsel in a royal court: wise advisers may speak in veiled or ambiguous terms to avoid open confrontation, protect dharma, and still signal danger or duty. Understanding such counsel requires discernment, not merely hearing the words.
Vaiśampāyana reports that Vidura, in a public setting, spoke an unclear or indirect statement. The listener addressed here had agreed to it (“tathā”), but others present still cannot grasp its intended meaning and seek clarification.