Shloka 43
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
स मे तत्र सखा चासीदुपकारी प्रियश्न मे । तेनाहं सह संगम्य वर्तयन् सुचिरं प्रभो,वे उस गुरुकुलमें मेरे बड़े ही उपकारी और प्रिय मित्र थे। प्रभो! उनके साथ मिल- जुलकर मैं बहुत दिनोंतक आश्रममें रहा
sa me tatra sakhā cāsīd upakārī priyaś ca me | tenāhaṃ saha saṅgamya vartayan suciraṃ prabho ||
ที่นั่นเขาเป็นสหายของเรา—เกื้อกูลและเป็นที่รักยิ่ง โอ พระผู้เป็นใหญ่! ด้วยคบหาสนิทกับเขา เราจึงพำนักอยู่ในอาศรมนั้นเป็นเวลายาวนาน
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical virtues of companionship: valuing a helpful, affectionate friend and acknowledging support with gratitude; it presents long-term cohabitation in an āśrama as a setting where such virtues are cultivated.
Vaiśaṃpāyana narrates that, in that place (the āśrama/gurukula context), he had a dear and helpful friend; after meeting and joining him, he stayed for a long time in the hermitage.