Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
पतता तेन शतधा शिला गान्रैविंचूर्णिता । तां शिलां चूर्णितां दृष्टवा पाण्डुविस्मयमागत:,गिरते समय उसने अपने अंगोंसे उस पर्वतकी शिलाको चूर्ण-विचूर्ण कर दिया। पत्थरकी चट्टानको चूर-चूर हुआ देख महाराज पाण्डु बड़े आश्वर्यमें पड़ गये
patatā tena śatadhā śilā gāndharvaivaṁ cūrṇitā | tāṁ śilāṁ cūrṇitāṁ dṛṣṭvā pāṇḍur vismayam āgataḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ครั้นมันตกลงมา ก็ด้วยแรงกระแทกแห่งอวัยวะของมันเอง ได้ทำให้แผ่นศิลาแห่งภูผานั้นแตกเป็นร้อยเสี่ยง บดละเอียดจนเป็นผงธุลี ครั้นพระเจ้าปาณฑุทอดพระเนตรเห็นศิลาถูกบดเป็นธุลี ก็ทรงพิศวงยิ่งนัก।
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores how extraordinary force can produce unintended, alarming consequences; it invites reflection on restraint (dama) and responsible action, especially for a king whose power must remain aligned with dharma.
A falling object/impact causes a rocky slab to be smashed into many pieces and reduced to powder. Witnessing this, King Pāṇḍu is filled with amazement, marking a dramatic moment in the forest narrative.