Shloka 5
Kuntī’s Appeal for Progeny and the Vyuṣitāśva–Bhadrā Precedent (कुन्ती-पाण्डु संवादः; व्युषिताश्व-भद्रा आख्यानम्)
सिंहदर्प महोरस्कं वृषभाक्षं महाबलम् | आदित्यमिव सर्वेषां राज्ञां प्रच्छाद्य वै प्रभा:,उनमें सिंहके समान अभिमान जाग रहा था। उनकी छाती बहुत चौड़ी थी। उनके नेत्र बैलकी आँखोंके समान बड़े-बड़े थे। उनका बल महान् था। वे सब राजाओंकी प्रभाको अपने तेजसे आच्छादित करके भगवान् सूर्यकी भाँति प्रकाशित हो रहे थे
siṁhadarpa-mahoraskaṁ vṛṣabhākṣaṁ mahābalam | ādityam iva sarveṣāṁ rājñāṁ pracchādya vai prabhāḥ ||
เขาทรงเดชดุจสิงห์ อกผายกว้าง เนตรดุจโคอุสุภะ และมีกำลังมหาศาล ด้วยรัศมีแห่งพระสิริของตน พระองค์ทรงกลบประกายของกษัตริย์ทั้งปวง ส่องสว่างดุจพระอาทิตย์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the classical kṣatriya ideal: visible strength, courage, and radiance that naturally commands respect. Ethically, it suggests that authority in a royal setting is often communicated through self-mastery and presence—yet such splendor also foreshadows rivalry when many kings gather.
Vaiśampāyana is describing a powerful royal figure whose physical traits and brilliance eclipse other kings, emphasizing his dominance and the awe he inspires in the assembly.