Shloka 3
Ādi-parva 109: Pāṇḍu’s Forest Hunt and Kiṃdama’s Curse (पाण्डोर्मृगयावृत्तान्तः—किंदमशापः)
वाहनानि प्रहृष्टानि मुदिता मृगपक्षिण: । गन्धवन्ति च माल्यानि रसवन्ति फलानि च,घोड़े-हाथी आदि वाहन हृष्ट-पुष्ट रहते थे, मृग और पक्षी बड़े आनन्दसे दिन बिताते थे, फूलों और मालाओंमें अनुपम सुगन्ध होती थी और फलोंमें अनोखा रस होता था
vaiśampāyana uvāca |
vāhanāni prahṛṣṭāni muditā mṛgapakṣiṇaḥ |
gandhavanti ca mālyāni rasavanti phalāni ca ||
ม้า ช้าง และพาหนะทั้งหลายล้วนแข็งแรงร่าเริง สัตว์ป่าและนกทั้งหลายดำรงวันคืนด้วยความยินดี พวงมาลัยหอมกรุ่น และผลไม้ก็ชุ่มด้วยรสหวานอันเป็นเอกลักษณ์
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents natural abundance and the contentment of animals and birds as markers of auspicious order—suggesting that when dharma and good governance prevail, prosperity manifests not only for humans but across the environment.
The narrator describes a setting of well-being: mounts are vigorous, wildlife is joyful, garlands are fragrant, and fruits are especially flavorful—an atmospheric portrayal of flourishing conditions surrounding the events being recounted.