Shloka 27
आदि पर्व — अध्याय १०६
Pāṇḍu’s Gifts, Forest Residence, and Vidura’s Marriage
उत्तिष्ठन्नब्रवीदेनाम भुजिष्या भविष्यसि । अयं च ते शुभे गर्भ: श्रेयानुदरमागत: । धर्मात्मा भविता लोके सर्वबुद्धिमतां वर:,एकान्तमें मिलकर उसपर महर्षि व्यास बहुत संतुष्ट हुए। राजन्! कठोर व्रतका पालन करनेवाले महर्षि जब उसके साथ शयन करके उठे, तब इस प्रकार बोले--'शुभे! अब तू दासी नहीं रहेगी। तेरे उदरमें एक अत्यन्त श्रेष्ठ बालक आया है। वह लोकमें धर्मात्मा तथा समस्त बुद्धिमानोंमें श्रेष्ठ होगा"
uttiṣṭhann abravīd enāṁ bhujīṣyā bhaviṣyasi | ayaṁ ca te śubhe garbhaḥ śreyān udaram āgataḥ | dharmātmā bhavitā loke sarvabuddhimatāṁ varaḥ |
ครั้นลุกขึ้นแล้ว ฤๅษีกล่าวแก่นางว่า “โอ้ผู้เป็นมงคล บัดนี้เจ้าจักมิใช่ทาสีอีกต่อไป ในครรภ์ของเจ้าได้มีบุตรอันประเสริฐยิ่งบังเกิดขึ้น เขาจักเป็นผู้มีธรรมในโลก และเป็นเลิศเหนือบรรดาผู้มีปัญญาทั้งปวง”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links inner worth and future greatness to dharma rather than birth-status: the woman is released from the identity of bondage, and the coming child is praised for righteousness and wisdom, implying that moral excellence transcends social labels.
After the union, the sage rises and reassures the woman addressed as “Śubhe” that she will no longer be a slave. He then foretells that the child now conceived will be exceptionally noble—righteous in conduct and foremost among the wise.