Shloka 26
Pāṇḍu’s Marriages, Conquests, and Triumphal Return (पाण्डोर्विवाह-विजय-प्रत्यागमनम्)
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रस्नरवैरभ्यषिज्चत । मुमोच बाष्प॑ दाशेयी पुत्र दृष्टवा चिरस्य तु
pariṣvajya ca bāhubhyāṃ prasnaravair abhyaṣiñcat | mumoca bāṣpaṃ dāśeyī putraṃ dṛṣṭvā cirasya tu ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—นางโอบกอดเขาด้วยสองแขน และด้วยสะอื้นไห้ก็ปล่อยธารน้ำตารดลงราวกับทำอภิเษก ครั้นดาชేయี (สัตยวตี) ได้เห็นบุตรหลังจากเนิ่นนาน น้ำตาที่กลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมา
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and human truth that familial affection—especially a mother’s love—transcends social identity and expresses a natural dharma: compassion, attachment, and care for one’s child, intensified by long separation.
The fisherwoman, upon seeing her son after a long time, embraces him tightly and drenches him with tears while sobbing; she finally releases her pent-up grief through weeping.